Hoe het ondernemen mijn leven heeft veranderd

Hoe het ondernemen mijn leven heeft veranderd

"Als iemand mij tien jaar geleden had verteld waar ik vandaag zou staan, had ik hem waarschijnlijk niet geloofd. Achter iedere ondernemer zit een verhaal. Dit is het mijne."

Als je nu naar mijn leven kijkt, zie je misschien een webshop, samenwerkingen en iemand die met veel plezier onderneemt. Maar dat is niet waar mijn verhaal begon.

Mijn verhaal begint op een moment waarop ons leven volledig op zijn kop werd gezet.

De eerste zorgen begonnen toen mijn moeder steeds vaker kleine dingen vergat. In het begin leek het onschuldig, maar langzaam werd het steeds erger. Ze deed dingen die helemaal niet bij haar pasten en wij maakten ons steeds meer zorgen. Inmiddels is dat alweer tien jaar geleden, maar terwijl ik dit schrijf, schieten de tranen me nog steeds in de ogen.

Toen de afspraak met de specialist ineens naar voren werd gehaald, voelde ik het eigenlijk al. Dit kon geen goed nieuws zijn.

Die dag kregen we te horen dat mijn moeder een agressieve hersentumor had. Er was niets meer aan te doen. Ze bleef direct in het ziekenhuis voor onderzoeken en twee weken later verhuisde ze naar een verzorgingshuis. Slechts drie maanden na de diagnose overleed ze.

Samen met mijn familie hebben we haar tot het allerlaatste moment verzorgd. Het was een periode van afscheid nemen, verdriet en proberen sterk te blijven.

Alsof dat nog niet genoeg was, zaten we in diezelfde periode ook midden in een medisch traject met onze zoon Kyran. Zijn ontwikkeling verliep anders dan verwacht en niemand wist wat er met hem aan de hand was. Tegelijkertijd werkte ik twintig uur per week als verzorgende in de thuiszorg, zorgde ik voor mijn gezin met mijn twee dochters uit een eerdere relatie en onze zoon Kyran, hielpen we mijn vader waar dat kon en probeerde ik alle ballen hoog te houden.

Op een gegeven moment lukte dat niet meer.

Ik begon de post steeds verder voor me uit te schuiven. Niet omdat ik onverantwoordelijk was, maar omdat mijn hoofd simpelweg overvol zat. Iedere keer dacht ik: morgen kijk ik ernaar. Dat morgen werd volgende week en daarna volgende maand.

De achterstanden liepen op. Ik schaamde me enorm en durfde tegen niemand te vertellen hoe erg het inmiddels was geworden. Er kwamen deurwaarders, aanmaningen en uiteindelijk zelfs een dreigende huisuitzetting.

Als ik daarop terugkijk, voel ik nog steeds schuld. Niet omdat we onverantwoord met geld zijn omgegaan, maar omdat ik het allemaal alleen probeerde te dragen. Dat had ik nooit moeten doen.

Gelukkig is het nooit tot een huisuitzetting gekomen. We zijn een schuldentraject ingegaan en hebben uiteindelijk iedere euro eerlijk terugbetaald. Dat waren zware jaren, maar ik ben nog iedere dag dankbaar dat we eruit zijn gekomen.

Wat ik daarvan heb geleerd, wil ik graag meegeven aan iedereen die dit leest: draag zulke zorgen nooit alleen. Vraag hulp. Schaam je niet. Juist door erover te praten, kan er een oplossing komen.

Alsof alle stress nog niet genoeg was, verloor ik in diezelfde periode ook mijn baan. Waarom precies weet ik nog steeds niet. Misschien wilden ze van me af, misschien speelde de situatie mee. Op dat moment had ik simpelweg de kracht niet meer om ervoor te vechten.

Omdat Kyran nog midden in alle onderzoeken zat en er nog geen passend vangnet voor hem was, kon ik ook niet zomaar ergens anders gaan werken. Eerst moest duidelijk worden wat er met hem aan de hand was.

Toen ik uiteindelijk weer voorzichtig wilde gaan werken, kreeg ik steeds meer last van mijn rug. Na verschillende onderzoeken bleek dat ik aangeboren scoliose en artrose heb. Werken zoals ik altijd had gedaan, werd steeds moeilijker.

Na twee jaar onderzoeken kregen we eindelijk duidelijkheid over Kyran. Hij bleek autisme én een verstandelijke beperking te hebben. Pas toen hij een passende plek kreeg, kwam er langzaam weer wat rust in ons leven.

Net toen we dachten dat we eindelijk weer vooruit konden kijken, kwam er opnieuw een enorme klap.

In 2020 overleed mijn vader.

Op dat moment hadden we tijdelijk geen contact. Daardoor hoorde ik pas twee dagen later, via een bericht van mijn ex, dat hij was overleden. Dat nieuws kwam keihard binnen. Hoe een relatie op dat moment ook is, het blijft je vader. Het besef dat ik hem nooit meer zou zien of spreken, doet nog steeds pijn.

Toch gaat het leven verder.

Langzaam begonnen we opnieuw te bouwen. De schulden waren afgelost en beetje bij beetje begonnen we weer te sparen. Niet met duizenden euro's op de bank, maar gewoon stap voor stap.

In 2023 besloot ik dat ik niet langer wilde kijken naar alles wat ik had verloren. Ik wilde kijken naar wat nog wél mogelijk was.

Ik wilde iets opbouwen. Iets wat ik kon combineren met de zorg voor ons gezin. Iets waar ik mijn creativiteit, liefde en energie in kwijt kon.

En zo werd Mavazi geboren.

Niet omdat ik rijk wilde worden.

Maar omdat ik weer wilde voelen dat ik iets kon. Dat ik, ondanks alles wat er was gebeurd, iets van mezelf kon opbouwen.

Inmiddels zijn we bijna drie jaar verder.

Mavazi bestaat nog steeds. Achter iedere bestelling zit een stukje van mijn hart. Iedere dag leer ik bij. Ik heb fouten gemaakt, successen gevierd en ontdekt dat ondernemen een proces is waarin je nooit bent uitgeleerd.

Soms kijk ik terug en denk ik: had ik sommige dingen maar eerder geweten. Maar misschien moest ik juist eerst al die lessen zelf leren om te staan waar ik vandaag sta.

Word ik rijk van mijn webshop?

Nee.

Maar dat is ook nooit mijn doel geweest.

Mijn webshop geeft me iets veel waardevollers. Het geeft me energie, voldoening en vooral trots. Trots dat ik, ondanks alle tegenslagen, iets heb opgebouwd waar ik iedere dag met liefde aan werk.

Ook de mooie samenwerkingen die op mijn pad zijn gekomen geven mij ontzettend veel plezier. Nooit had ik gedacht dat ik dit allemaal zou mogen doen.

En misschien wel het mooiste van alles...

Ik ben inmiddels ook de trotse oma van twee prachtige kleinkinderen.

Als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar zie ik verdriet, verlies, financiële zorgen, onzekerheid en momenten waarop ik echt niet meer wist hoe het verder moest.

Maar ik zie ook liefde.

Ik zie mijn gezin.

Ik zie doorzettingsvermogen.

Ik zie groei.

En ik zie een vrouw die, hoe vaak het leven haar ook onderuit haalde, iedere keer weer opstond.

Mag je trots zijn op jezelf?

Jaren geleden had ik daar waarschijnlijk geen antwoord op gehad.

Vandaag wel.

Ja.

Niet omdat mijn leven perfect is.

Niet omdat alles altijd goed gaat.

Maar omdat ik nooit ben gestopt met doorgaan.

Als ik terugkijk, ben ik niet trots op alles wat er is gebeurd. Maar ik ben wél trots op de vrouw die ik door al die ervaringen ben geworden.

En als mijn verhaal één ding mag meegeven, dan is het dit:

Hoe moeilijk het leven soms ook is, geef jezelf nooit op. Je weet nooit welke mooie hoofdstukken er nog op je wachten. Soms blijkt juist de zwaarste periode het begin te zijn van iets heel moois.

Liefs,

Patricia ❤️

Oprichter van Mavazi Fashion PV